Jeżeli nasze dziecko jest już w odpowiednim wieku, lub inaczej rzecz ujmując - jest już wystarczająco odpowiedzialne, możemy powierzyć mu telefon komórkowy - taki najzwyklejszy, bez dodatkowych "bajerów". Wydaje mi się, że sama świadomość, że dziecko może do nas zadzwonić, że nie jest tak całkowicie od nas odcięte, sprawi, że będzie czuło się pewniej i nie będzie chciało tak prędko wracać. Pomysł może nie brzmi fantastycznie, ale o dziwno działa - testowane jakiś czas temu na 8-letnim braciszku...

Jeżeli nie jest za daleko, możemy pojechać i odwiedzić dziecko - wtedy zroientujemy się co jest przyczyną płaczu i niezadowolenia dziecka. Być może nie dogaduje się ono z kolegami z grupy, być może zajęcia są nudne, a być może po prostu tęskni, bo jeszcze nie jest gotowe na długi, samodzielny wyjazd. Czasmi wystarczy rozmowa z wychowawcą kolonijnym, który powinien otoczyć dziecko większą opieką i zaangażować je do specjalnych zadań, tak by dziecko poczuło się ważne i docenione. A czasami, tak jak mówił Marek, trzeba z dzieckiem porozmawiać, zapewnić że niedługo wróci do domu, pokazać, że się jest zachwyconym zajęciami kolonijnymi, tak by dziecko doceniło tę formę wypoczynku.

A mnie przypomniał się jeszcze jeden sposób - zrobić dla dziecka specjalny kalendarz - jeżeli jedzie na 14 dni, to niech to będzie na przykład 14 truskawek wydrukowanych na kartce a4. Niech dziecko każdego dnia wieczorem skreśla jedną truskawkę - wtedy będzie miało poczucie, że dzień powrotu regularnie się zbliża i pobyt nie będzie wydawał mu się wiecznością;) Na zachętę, można taki kalendarz wydrukować dwa razy i powiedzieć dziecku, że też będzie się skreslało dni do jego powrotu;)

moja siostra wysłała swoją córke na pierwszą kolonie w jej życiu niedaleko od domu
dziecko już od pierwszego dnia tęskniło
wisiało wciąż na telefonie zanosząc się od płaczu
prawie nic nie jadła sprawiała swoim zachowaniem problemy dla wychowawczyni
nie pomagały żadne rozmowy telefiniczne z rodzicami
podobno program kolonii był naprawdę napięty i atrakcyjny
dzieci były w tym samym wieku ( 10-14 lat )
po pierwszej wizycie siostry u swojego dziecka ( po 3 dniach ) było jeszcze gorzej
dwa dni później siostra była zmuszona zabrać dziecko z kolonii
dopiero po 3 latach gdy mała miała 14 lat wyjechała na kolejne kolonie i już nie było problemu

Powiem Ci  że to nie jest nic trudnego.
Muszisz mu powiedzieć że jeżeli nie będzie płakał to coś dostanie co bardzo chciał.
i że się do wiesz czy nie płakał i nie tęsknił.
albo powiedzieć że mama lub ojciec przestaną go kochać to nie zbyt miłe ale to działa zazwyczaj. 

Jeżeli podejrzewacie, że dziecko może źle poczuć się na koloniach i płakać z tęsknoty dobrze jest wtedy wysłać je z jego rówieśnikiem z podwórka czy szkoły, ja pamiętam, że na kolonie jeździłem od 3 klasy podstawówki zawsze z kolegami z klasy i żadnemu przez myśl nie przyszło, żeby płakać za rodzicami