Przyjmuje się, że górną granicą wiekową jest 18 lat, jednak ja słyszłam o obozach organizowanych dla ludzi w wieku 16-19 lat. Są to zwykle obozy tematyczne, nastawione na rozwijanie pewnych umiejętności, lub wymagające już pewnej sprawności - nie dla amatorów - na przykład obóz wspinaczkowy.

Natomiast ja troszkę w innym klimacie niż zwykle, ale polecę wam coś z reportażu literackiego:) Ryszard Kapuściński - na początek może "Busz po polsku" i "Cesarz" To specyficzna narracja, ale wspaniale oddaje tę podróżniczą duszę...skłonność do wnikliwych obserwacji, opisywania miejsc w sposób barwny i okraszony kontekstem historyczno - politycznym i pewna dawka humoru - polecam, nie tylko na czas podróży:)

Ja teraz już właściwie z Nowego Targu;)

Dobre pytanie:) Jeżeli chodzi o Zakopane - dobry pomysł, ale na góra 6 dni. Tak naprawdę to dzieciakom Krupówki znudzą się następnego dnia. Mamy tu co prawda Muzeum Tatrzańskie (polecam odwiedzić - 5 godzin oglądania) i jeszcze kilka innych - Muzeum Stylu Zakopiańskiego (Koliba - też warto obejrzeć) i Muzeum Karola Szymanowskiego - Willa Atma. Jeśli organizator zadba o to wcześniej, może uda nam się wejść z grupą na koncert fortepianowy, grany w malutkiej salce, która pomieści najwyżej 25 osób. Atmosfera niesamowita. Dodać do tego spacer po Zakopanem i ze dwa wypady na Gubałówkę. Jak dla mnie to najwyżej 6 dni. Chociaż i takie zimowiska są organizowane, prawda? W gruncie rzeczy może trochę się czepiam - Zakopane nie jest najgorsze;)


Ja za to nadal zostaję przy górach i polecam Białkę Tatrzańską - pięknie tam, na nartach jest gdzie pojeździć, a do Zakopanego przecież też niedaleko - co to za problem zrobić sobie wycieczkę albo i dwie? Wtedy tak nam ta stolica Podhala nie spowszednieje...

Ja również polecam narty - nie dlatego, że sama wolę na nich jeździć. Z tego co zrozumiałam, Twój brat ma problem z kolanem - nie ryzykuj w takim razie snowboardu, bo z doświadczenia wiem, że jazda na nim zdecydowanie bardziej obciąża kolana. Poza tym, łatwiej jest się nauczyć jeździć na nartach - w końcu mamy dwie nogi wolne i większe możliwości asekuracji;) Dlatego moja rada Arveno: wyślij brata na narty - jeśli sobie poradzi i nie będzie miał problemów z kolanem, następnym razem niech spróbuje swych sił na snowboardzie:)

Tak, wyżywienie i zakwaterowanie opłaca nam pracodawca. Wiadomo, wychodząc do miasta też ponosimy jakieś koszty, ale to chyba normalne...Z doświadczenia wiem, że bycie wychowawcą kolonijnymy nie popłaca w sensie materialnym - nie da się na tym za bardzo zarobić, ale mimo wszystko uważam, że warto - ja bardzo miło wspominam swoją "pracę". W tym roku będę starała się wyjechać jako opiekunka kolonii za granicę, choć to już w ogóle się nie opłaca z finansowego punktu widzenia...mimo to zachęcam wszystkich niezdecydowanych - fantastyczne doświadczenie:)

Zmartwię Cię - wyjeżdżając na dwa tygodnie na kolonie w kraju, możesz zarobić najwyżej 650 zł...ale to i tak wersja optymistyczna - ja byłam w tamtym roku na 2 tygodnie we Władysławowie i dostałam na rękę 490 zł...ale wiesz, są plusy - w końcu jeśli jesteś dobrym wychowawcą, to nudzić się nie będziesz, a mimo natłoku obowiązków, dwa tygodnie nad morzem to już coś;)

no a powiedzcie mi jeszcze, jak to jest z tym zabieraniem dzieci z ośrodka na kilka godzin? słyszałam, że tak się robi, ale czy tak można? Czy to zależy od organizatora? Tzn. czy to organizator ponosi wtedy odpowiedzialność za dziecko, czy opiekun, czy rodzic?

I proponuję do tego woreczki na drogę - z chorobą lokomocyjną to nigdy nie wiadomo. I może do tego taki mały komplet chusteczek jednorazowych, nasączonych najlepiej środkiem myjącym lub jeszcze lepiej, dezynfekującym - na wycieczkach, gdy dzieci zgłodnieją - lepiej żeby miały czyste dłonie, zresztą nawet po jedzeniu, dzieci będą czuć się bardziej komfortowo, mając możliwość doprowadzenia się do porządku nawet "w plenerze"...

oj, to dość dyskusyjne pytanie...bo trudno jest znaleźć złotą receptę - każdy człowiek jest inny. Wiadomo - łatwiej złapać kontakt z ludźmi otwartymi, wygadanymi. A co jeśli dziecko jest nieśmiałe - przecież nie możemy mu wtedy poradzić - idź i zagadaj do kolegów...Możemy tylko poradzić, by dziecko nie bało się innych kolonistów. Grunt to być sobą - co to za przyjaźń, gdy ktoś nas lubi, bo udawaliśmy, że jesteśmy do kogoś podobni lub zmyślaliśmy? Grunt, to zaakceptować siebie i nie zakładać z góry, że inni nas nie zaakceptują. Wskazówka dla rodziców wysyłających dzieci na kolonie: postarajcie się, by dziecko uwierzyło w siebie, dowartościujcie delikatnie, pochwalcie przy kimś z rodziny, i broń Boże nie wystrzelcie do pociechy z tekstem "tylko nie bądź ciapa, idź i pogadaj z kolegami, nie zjedzą Cię..." To sprawi, że dziecko poczuje, że nawet rodzice widzą w nim taką właśnie "ciapę"...wystarczy być szczerym i nie zakładać, że ktoś może nas od razu nie lubić - bo niby dlaczego, skoro nic o nas nie wie? pozdrawiam wszystkie ciapy - uwierzcie w siebie:)

Wydawać by się mogło, że zdecydowanie lepiej jest podróżować do celu jednym środkiem transportu, bez konieczności przesiadania się, przenoszenia bagażu itd. Ja mimo wszystko widzę jakieś plusy połączeń antenowych - to okazja do rozprostowania kości, zrobienia sobie przerwy w monotonnej podróży i zjedzenia czegoś, no i właściwie jakaś dodatkowa atrakcja dla dzieci. Zresztą ja na przykład, mając do wyboru bezpośredni dojazd autokarem lub połączenie antenowe, z przejzdem pociągiem - wybrałabym właśnie to drugie - w pociągu jednak można odpocząć, jest wygodniej i jest bezpieczniej.

Oj miałam - pamiętam, mnie przypadło wypicie szklanki baaardzo przesłodzonej herbaty...i tak miałam szczęście - mojej przyjaciółce przypadło zjedzenie jakiegoś innego paskudztwa - nigdy nie dowiedziałyśmy się, co to było...natomiast jeden mój kolega wspominał mi kilkakrotnie, jak to musiał wyjść na środek stołówki, w trakcie obiadu i odśpiewać refren z piosenki Czerwonych Gitar - "Nikt na świecie nie wie", co dalej jak wiadomo brzmiało "że się kocham w Ewie..." śmiejemy się z tego do tej pory, tym bardziej, że teraz Michał ma dziewczynę - i ona ma na imię Ewa...

No pewnie że miałam, nawet pamiętam podobną do wspomnianej przez Ciebie konkurencję - tylko że my do skarbu mieliśmy dojść używając opisu i kopmpasu, który prowadził nas od wskazówki do wskazówki. Pamiętam też kapitalną, choć niepozorną konkurencję - na skompletowanie zielnika:) każdy dostał komplet kart z foliami - na każdej karcie dokładny opis rośliny, której mieliśmy szukać i czarno-biały rysunek pomocniczy. Wygrała ta para, która jako pierwsza skompletowała cały zielnik - bo każdy zrywał okaz znalezionej rośliny - spokojnie, nie były pod ochroną;)  Naprawdę, zajmujące - a te dyskusje na temat wyobrażenia opisywanych roślin ("i to twoim zdaniem jest gruba łodyga? oszalałeś?"albo "to nie jest różowe tylko wrzosowe...")- bezcenne;D

A ja sądzę, że 13 lat to właśnie ten moment, kiedy spokojnie można przejść na obozowanie;) Dlaczego? Ponieważ w wieku 13 lat dziecko ma już pewne zainteresowania lub predyspozycje do czegoś - ujmując najprościej jak się da - jeśli dziecko w 1 klasie gimnazjum polubi dajmy na to naukę angielskiego, to czemu by nie wysłać go na obóz językowy? niech przekona się możliwie wcześnie, czy to naprawdę go interesuje - w ten sposób albo odpowiednio wcześnie odkryje swój talent, albo odpowiednio wcześnie przekona się, że są jednak sprawy fajniejsze...poza tym, w tym wieku dziecko powinno zacząś się usamodzielniać, oczywiście nie drastycznie, ale jednak...

Tak jak powiedziała Marlena - kolonie są przeznaczone głównie dla dzieci, natomiast obozy dla młodzieży. Nie znaczy to jednak, że na kolonie młodzież jeździć nie może - może i często nawet woli z racji właśnie dobrych warunków. Co się zaś tyczy innych różnic - zauważ, że mówiąc o obozach, myślimy o wyjazdach tematycznych. Obozy skupiają uwagę osób interesujących się konkretnymi dziedzinami - wszak mamy obozy językowe, konne, sportowe, harcerskie, pływackie itd. No i wydaje mi się, też, że z tego powodu obozy wiążą się z większą odpowiedzialnością samych uczestników - w końcu mają rozwijać pewne ich zdolności, a to przecież wiąże się z jako taką dyscypliną.