oj, to dość dyskusyjne pytanie...bo trudno jest znaleźć złotą receptę - każdy człowiek jest inny. Wiadomo - łatwiej złapać kontakt z ludźmi otwartymi, wygadanymi. A co jeśli dziecko jest nieśmiałe - przecież nie możemy mu wtedy poradzić - idź i zagadaj do kolegów...Możemy tylko poradzić, by dziecko nie bało się innych kolonistów. Grunt to być sobą - co to za przyjaźń, gdy ktoś nas lubi, bo udawaliśmy, że jesteśmy do kogoś podobni lub zmyślaliśmy? Grunt, to zaakceptować siebie i nie zakładać z góry, że inni nas nie zaakceptują. Wskazówka dla rodziców wysyłających dzieci na kolonie: postarajcie się, by dziecko uwierzyło w siebie, dowartościujcie delikatnie, pochwalcie przy kimś z rodziny, i broń Boże nie wystrzelcie do pociechy z tekstem "tylko nie bądź ciapa, idź i pogadaj z kolegami, nie zjedzą Cię..." To sprawi, że dziecko poczuje, że nawet rodzice widzą w nim taką właśnie "ciapę"...wystarczy być szczerym i nie zakładać, że ktoś może nas od razu nie lubić - bo niby dlaczego, skoro nic o nas nie wie? pozdrawiam wszystkie ciapy - uwierzcie w siebie:)

Macie jakieś pomysły co można zrobić, aby zawrzeć szybko przyjaźń na kolonii i nie być odludkiem? Czasami tak się zdarza...Pamiętam, jak byłam młodsza to zawsze było mi żal takich dzieci, które nie wiadomo czemu nie trzymały się ze wszystkimi.

To niełatwe. Pamiętam, że sam miałem z tym problem. Radziłem sobie w prosty sposób. Zaprzyjaźniałem się z jedną, dwiema osobami- nie odludkami. A potem od słowa do słowa i juz jakoś szło.