myślę, że jeżeli dziecko jest jeszcze małe (do 12 roku życia) to lepiej wysłać swoja pociechę gdzieś blisko aby w razie czego szybko dojechać
jest to też plus aby dziecko chociaż raz odwiedzić podczas trwania kolonii
gdy dziecko ( młodzież ) jest starsza i wyjeżdża na pierwsze kolonie - co jest ewenementem - można wysłać w dalsze regiony kraju lub zagranicę.

no ja uważam podobnie dziecko róznie reaguje na rozłąkę i moze znaleźć jakąś kolenie ktora trwa krócej niz normalna no i jest blisko

Tak samo myślę, najlepiej gdzieś blisko domu. Zawsze można przyjechać:)

Na pierwsze kolonie? Raczej w bliskie okolice. oczywiście nie do sąsiedniej miejscowości. ale gdzieś tak do 100 km. Najlepiej tam, gdzie dziecko już było. Przynajmniej tak mi się wydaje.

No i jeszcze oprocz tego "Gdzie" istnieje jeszcze kwestia "Z kim". Mysle ze kolonie powinny byc zosobami ktorzy maja wyksztalcenie sportowe, ze sportowa czesc calego wyjazdu jest wazna (Czyli ruch z sensem) - ja wyslalem swojego syna z hamak tourem, bo u nich opiekunami sa absolwenci AWFu

Ważniejsze od tego gdzie ( choć tu stanowczo polecam Polskę) jest z kim.
Jak po raz pierwszy wysłaliśmy nasze dzieci, młody miał 6 lat. Wraz z żoną kilka nocy nie spaliśmy 
Niepotrzebnie się martwiliśmy. Młody owszem płakał,ale na koniec, że to już koniec
Przy zapisie wiedzieliśmy kto będzie wychowawcą. Nawet spotkaliśmy się z nim osobiście przed wyjazdem. Oprócz tego, że ma głowę na karku i duże doświadczenie, jest właścicielem biura z którego wysyłamy dzieci i naprawdę zależy mu i wie co robi. Grupy są małe, bo 8-10 osobowe. Mała miała różne wychowawczynie, młody tego samego wychowawcę już przez 4 wyjazdy.
W zbliżające się wakacje też wysyłamy z nimi pociechy. Boję się ryzykować i zmieniać, bo jak dzieciaki są 400 km od domu, to i tak jestem spokojny.

Kwestia "płaczących" telefonów łatwo rozwiązać. Po prostu nie dawać telefonu i kontaktować się z dzieckiem przez telefon wychowawcy. Zarówno my, jak i nasi znajomi nie daliśmy dzieciom telefonów. Z kontaktem nie było problemu. Umówiliśmy się z dziećmi, że będziemy dzwonić co drugi dzień o 14.30 (odpoczynek poobiedni). Poskutkowało.
Sporo na ten temat rozmawialiśmy z wychowawcami przed wyjazdem dzieci i choć nie ukrywamy, że z trudem, to jednak daliśmy się przekonać.
A odwiedziny to chyba najgorszy z pomysłów, bo chyba młodzi rozkleiliby się, gdyby nas ujrzeli w trakcie pobytu, a tak nie mając zbytnio wyczucia czasu, znieśli rozłąkę na szóstkę z plusem. I choć odległość była znaczna, nie miała znaczenia.
Polecam poradnik dla rodziców najmłodszych dzieci napisany zresztą przez wychowawcę naszego syna:
http://www.akademia-przygody.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=120&Itemid=114